Terug naar het landschap

10-7-2017. Twee maanden geleden reisde ik met mijn vriendin enkele weken door het Zuidwesten van de Verenigde Staten. Een jeugddroom die uitkwam: mijn hele leven lang heb ik me aangetrokken gevoeld tot de Verenigde Staten, en met name de Zuidwestelijke staten: Californië, Arizona, Utah, Nevada… De dromerige cowboy die ergens diep in mij zit verlangde al jaren naar een bezoek aan dit gebied, en eindelijk heb ik het gedaan. Een fantastische ervaring!

Wat ik merkte was dat ik daar onder de indruk raakte van de enorme natuurgebieden. De bekende national Parks natuurlijk, maar ook de eindeloze zandvlaktes met dorre plukken gras, waar je tussendoor rijdt, op weg van de ene naar de andere stad. Het voelde als een herinnering, misschien als iets van vroeger uit mijn  jeugd. Het gevoel dat een onbekende plek bij je op kan roepen… Grote weidse vlaktes, duistere bossen, doodstille woestijnen, immense bomen en woeste watervallen. Het doet bijna sprookjesachtig aan, en ik besefte dat ik lang niet zo naar de natuur gekeken heb. Ik werd geraakt bij het zien van zoveel woestheid, zoveel kracht en het van besef dat dit alles er al zo lang is. Van de tijdloosheid die er heerst.

Mijn oude liefde voor landschappen kwam terug. Van oudsher uit ben ik een liefhebber van met name het romantische landschap: Turner en Friedrich spreken nog altijd tot mijn verbeelding. De laatste jaren heb ik me gericht op het stedelijke landschap, of beter gezegd: het menselijke landschap. Het Nederlandse landschap is mooi, maar volledig door mensen aangelegd. Mijn werk was altijd een milde vorm van kritiek daarop: het weergeven van het Nederlandse natuur leverde al snel schilderijen van aangelegde weilanden en keurige rijen bomen op.

Momenteel voel ik er meer voor om geen kritiek te geven, maar om datgene te creëren waar ik zelf zo van hou: woeste landschappen, waar een gevoel van tijdloosheid heerst. Waar de omgeving mooi, maar ook gevaarlijk is. Het voelt alsof ik thematisch terug keer naar mijn basis, en dat voelt goed.

 

 

1 Comments

  1. Heel mooi arjan. En herkenbaar.

Leave A Comment